W 26-letnim kościele nastał czas remontów. Jeszcze we wrześniu rozpoczęła się zmiana poszycia i pokrycia dachu na taki z miedzi, który błyszczy się w słońcu z daleka.

Świątynia została ukończona w 1998 roku, a wybudowana niemal całkowicie w czynie społecznym. W kościele, jak w domu, upływający czas i użytkowanie generują konieczność przeprowadzenia niezbędnych remontów.

Na pierwszy ogień, już kilka lat temu, poszły schody wejściowe do świątyni, które przeszły gruntowną przebudowę. Wybudowano również podjazd dla osób z niepełnosprawnościami.

Teraz przyszedł czas na remont poszycia i pokrycia dachu. Remont był konieczny, o czym świadczy chociażby fakt, że w czasie silnego wiatru konieczna była pomoc strażaków, bo dach został uszkodzony.

Pierwotnie dach został wykonany - z dość niespotykanego wówczas materiału "Onduline", czyli specjalnych płyt bitumicznych. Chociaż były plany, aby od razu całe poszycie zostało pokryte miedzią - tak jak to miejsce w przypadku większości budowli sakralnych to jednak przy tak dużej powierzchni koszty były zbyt duże. Wybrano alternatywę - jeden z najtańszych materiałów, który w stosunku do ceny gwarantował wieloletnią wytrzymałość. Z miedzi wykonano wówczas jedynie poszycie kopuł na wieży i wieżyczce.

Teraz przyszedł czas, by zamienić materiał bitumiczny na miedź, która bez najmniejszego problemu powinna wytrzymać nawet 300 lat!

Remont rozpoczął się kilka tygodni temu. Widać już dużą część dachu, gdzie pokrycie zostało wymienione. Teraz, można powiedzieć, że kościół "świeci" z daleka. Ten blask jednak szybko zniknie. Blacha miedziana w naszych warunkach bardzo szybko pokrywa się patyną. W pierwszej kolejności staje się ciemniejsza i matowa, a wraz z upływem lat warstwa śniedzi będzie się pogrubiać, aż cały dach stanie się zielony. 

Proces ten w naszym warunkach może trwać od kilkunastu do nawet kilkudziesięciu lat. Istotny wpływ ma na to zanieczyszczenie powietrza i padającego deszczu. Im większe tym szybciej następuje proces utleniania miedzi.