materiały partnera
Czasem nie wydarzy się nic ciekawego. LinkedIn, profil firmy, może stare zdjęcie. Ale bywa też inaczej. Po kilku minutach trafiasz na wynik zawodów sprzed lat, dawny komentarz na forum, ogłoszenie z numerem telefonu albo zdjęcie z imprezy firmowej.
Osobno nie wygląda to groźnie. Problem zaczyna się wtedy, gdy ktoś zestawi te informacje ze sobą.
Większość osób nie publikuje całego swojego życia w jednym miejscu. Cyfrowy ślad powstaje kawałek po kawałku.
Najpierw konto na forum. Później komentarz podpisany nazwiskiem. Za jakiś czas zdjęcie z wydarzenia, informacja na stronie pracodawcy albo ogłoszenie sprzedaży samochodu. Po kilku latach sami przestajemy pamiętać, gdzie zostawiliśmy część tych danych.
Wyszukiwarka pamięta lepiej.
Ministerstwo Cyfryzacji zwraca uwagę na cyfrowy ślad i ostrożność przy publikowaniu informacji o sobie. To dość praktyczna zasada, bo pojedynczy wpis zwykle mówi niewiele. Kilkanaście wyników może już pokazać, gdzie ktoś pracuje, czym się interesuje i w jakim mieście mieszka albo bywa.
Przy mniej popularnym nazwisku połączenie tych elementów jest jeszcze prostsze.
Nie tylko tekst zostawia ślad.
Publiczne zdjęcia mogą pokazywać miejsce pracy, restaurację, klub sportowy, samochód albo charakterystyczną okolicę. Ktoś może też oznaczyć cię na fotografii, mimo że sam bardzo pilnujesz ustawień prywatności.
Dochodzi do tego wyszukiwanie obrazem. Jeżeli przez lata używasz tego samego zdjęcia profilowego, można czasem powiązać ze sobą konta działające pod różnymi nazwami.
Nie znaczy to oczywiście, że każda osoba wpisująca nazwisko do Google od razu odtworzy czyjąś biografię. Jeśli jednak ktoś poświęci temu trochę czasu, zakres dostępnych informacji potrafi zaskoczyć.
Tu sprawa robi się ciekawsza.
W internecie działają firmy gromadzące informacje z publicznych rejestrów, katalogów, stron firmowych i innych dostępnych źródeł. Zebrane dane mogą być następnie porządkowane i łączone w profile.
Dlatego czasem znajdujemy swoje nazwisko, numer telefonu czy inne informacje w serwisie, którego nigdy wcześniej nie odwiedzaliśmy.
Można wtedy samodzielnie kontaktować się z poszczególnymi firmami i prosić o usunięcie danych. Są też usługi, które wykonują część tej pracy za użytkownika. Jeśli rozważasz takie rozwiązanie, warto wcześniej przeczytać opinie o Incogni, ale nie poprzestawać na jednym źródle. Dobrze sprawdzić, jakie firmy obejmuje usługa, jak często ponawia wnioski i czego rzeczywiście nie jest w stanie usunąć.
Bo jednej rzeczy nie warto sobie obiecywać: całkowitego zniknięcia z internetu za pomocą jednego kliknięcia.
Najpierw znajdź miejsce, z którego pochodzi.
Jeśli to stare ogłoszenie, spróbuj je usunąć. Jeśli dawny profil — zamknij konto albo zmień ustawienia. Jeśli dane opublikował ktoś inny, warto skontaktować się z administratorem strony.
W pewnych sytuacjach można też skorzystać z prawa do usunięcia danych. UODO wyjaśnia prawo do usunięcia danych, czyli tzw. prawo do bycia zapomnianym. Nie działa ono jednak automatycznie w każdej sytuacji i nie każda informacja musi zostać usunięta na żądanie.
Ważne jest również rozróżnienie między usunięciem danych ze strony a usunięciem linku z wyników wyszukiwania. Jeśli rezultat znika z Google, nie musi to oznaczać, że sama strona przestała istnieć.
Nie ma sensu googlować własnego nazwiska co kilka dni.
Raz na jakiś czas jednak warto zobaczyć, co wyskoczy. Szczególnie po zmianie pracy, przeprowadzce albo kilku latach aktywności w tych samych serwisach.
Można sprawdzić nazwisko, stary nick, adres e-mail i wyniki graficzne.
Nie chodzi o obsesyjne czyszczenie internetu. Raczej o świadomość.
Jeśli ktoś obcy po dziesięciu minutach wie, gdzie pracujesz, czym się zajmujesz i jakie miejsca regularnie odwiedzasz, dobrze przynajmniej wiedzieć, że takie informacje są publiczne.
Od tego zaczyna się kontrola nad własnym cyfrowym śladem.
