Beskid Niski nie krzyczy ani nie podąża za trendami, jest za to cichy, mglisty i prawdziwy. Natalia Pacana-Roman i Teodor Włosek, twórcy projektu „Beskid Bliski”, od lat fotografują nasz region od środka: jego krajobrazy, ludzi, rytuały i codzienność. 

Skąd wziął się pomysł na projekt „Beskid Bliski” i kiedy wszystko się zaczęło?

Natalia: Fotografujemy od lat i od lat robimy to też wspólnie. Razem pracujemy i znamy się tak dobrze, że śmiało mogę nas nazwać przyjaciółmi. Każde z nas patrzy na świat nieco inaczej i interesują nas różne tematy, ale jeśli chodzi o Beskid Niski, spotykamy się idealnie w punkt.

Teodor: Natalia jest genialną pejzażystką, lepszej nie znajdziecie co najmniej w promieniu 200 km. Ja wolę portret i kwestie reportażowe.

Natalia: I to właśnie w tym wypadku uzupełniamy się idealnie. Stąd pomysł na usystematyzowanie naszych fotograficznych zajawek. W pewnym momencie poczuliśmy potrzebę, aby to, co robimy razem, nazwać i uporządkować, stworzyć wspólną przestrzeń do dzielenia się naszą twórczością, nie tylko na prywatnych profilach.

 Dlaczego właśnie taka nazwa, co dla Was oznacza „bliski” Beskid?

Natalia: Mieszkamy w Gorlicach, na samej granicy Beskidu Niskiego. To miasto i te tereny to nasz dom, miejsce, które jest nam „bliskie”.

Teodor: Szukając pomysłu na nazwę, mieliśmy różne koncepcje, lepsze i gorsze, aż w końcu trafiliśmy na tę prostą, a jednocześnie złożoną. Nazwa nawiązuje wprost do miejsca, z którego wyrastamy i które nieustannie nas inspiruje.

Natalia: Bliscy są nam ludzie, ich historie, tradycja i kultura regionu, a także krajobraz, który znamy od podszewki i który wciąż potrafi nas zaskakiwać.

Teodor: Bliski, bo chcemy, żeby Beskid dzięki naszym zdjęciom i materiałom był bliski dla Was, widzów.

Czy od początku wiedzieliście, że chcecie dokumentować nie tylko krajobraz, ale też ludzi i lokalne wydarzenia?

Teodor: W zasadzie tak. To miał być projekt skierowany do widowni, która może zobaczyć codzienność i niecodzienność naszych terenów, różne oblicza tych miejsc i tych ludzi.

Natalia: Od tych całkiem niezwykłych po sprawy codzienne, kameralne i rodzinne. Do ludzi, którzy podobnie jak my kochają Beskid Niski. Do krajobrazów nie zawsze z błękitnym niebem, częściej z beskidzką mgłą, szadzią czy rozgwieżdżonym niebem.

Co najbardziej przyciąga Was w Beskidzie Niskim i okolicach, krajobraz, cisza, ludzie, a może historie, które tu się kryją?

Teodor: Mnie chyba natura i ta „wolność” za progiem domu. Wystarczy ruszyć się kilka kilometrów, żeby znaleźć się w innym świecie.

Natalia: Uwielbiam Beskid za mgły, krowy i przestrzeń. Za autentyczność i to, że nie podąża za trendami, tylko pozostaje sobą, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się, że nic tu nie ma. Podróże i „wielki świat” dają perspektywę, ale po nich zawsze najlepiej wraca się do domu. To, co z pozoru wygląda jak zadupie, często okazuje się najpiękniejszym miejscem do życia.

Teodor: W zasadzie wszystko, co wymieniłaś, składa się dla nas na wyjątkowość Beskidu.

Dalsza część artykułu – kliknij strzałkę w prawo.

::addons{"type":"facebook-encouragement"}