Sytuacja hydrologiczna w zbiorniku wodnym w Klimkówce staje się co raz bardziej dramatyczna. Już tylko dni dzielą nas od osiągnięcia tzw. martwej pojemności. Tymczasem na to, co pozostało po zalewie ściągają co raz większe tłumy turystów.

Ze schroniskiem na Magurze Małastowskiej wielu Gorliczan ma sentymentalne wspomnienia. Jeden z symboli Beskidu Niskiego przechodzi właśnie do historii, na miejscu pracuje ciężki sprzęt, który usuwa pozostałości po obiekcie.

Weekendowy wyjazd z Gorlic nie musi oznaczać rewolucji w kalendarzu. Piątek do 15:00, szybki powrót do domu, prysznic, lekki plecak i wyjazd w kierunku Balic tak, by dotrzeć na wieczorny rejs. W głowie prosta sekwencja: auto zostawione w przewidywalnym miejscu, wejście do terminala bez zbędnych przystanków, lot, a po lądowaniu kolacja w mieście docelowym jeszcze przed zamknięciem kuchni. W niedzielę plan układa się odwrotnie: popołudniowy spacer, transfer na lotnisko, przylot po 22:00–23:00, powrót do Gorlic i łóżko o rozsądnej porze. Poniedziałek wraca do normalnego rytmu, ale z nową energią. Cała operacja mieści się w 48–72 godzinach i nie wymaga urlopu — jedynie kilku rozsądnych decyzji podjętych wcześniej, by po drodze nie tracić czasu na detale.

Decyzję warto oprzeć na czterech kryteriach: (1) siatka połączeń – część tras dalekodystansowych i lepszych przesiadek startuje z Okęcia; (2) pora lotu – noc/świt premiuje dojazd własnym autem; (3) liczba osób i bagażu – im więcej, tym większa przewaga jednego, spokojnego załadunku w domu; (4) długość wyjazdu – przy 4–7+ dobach parking często „spina się” kosztowo. Jeśli to krótki city-break 1–2 doby w środku dnia i lecisz solo lub we dwoje z lekkim bagażem, rozważ pociąg/komunikację. Jeśli startujesz bladym świtem, wracasz nieprzewidywalnie albo jedziecie w 3–5 osób z walizkami, opcja „auto + parking” zwykle wygrywa wygodą i nerwooszczędnością.