400 km i trzy doby bez snu! Agnieszka Barszcz-Bylica i Czech Adventure Race

400 kilometrów – dystans, który dla większości ludzi jest trudny do wyobrażenia, Agnieszka Barszcz-Bylica zamieniła w jedno z największych sportowych wyzwań w swoim życiu. Za tym wynikiem kryją się nie tylko kilometry treningów, ale przede wszystkim ogromna determinacja, odporność psychiczna i umiejętność walki ze zmęczeniem, kiedy ciało mówi „dość”. O swojej drodze do tego niezwykłego osiągnięcia, emocjach i kryzysach Agnieszka opowiada w „Rozmowie na niedzielę”.

Gorlice24: Jak wyglądał moment startu w rajdzie przygodowym Czech Adventure Race? Co miałaś wtedy w głowie, wiedząc, że przed Wami prawie 400 km i trzy doby praktycznie bez zatrzymywania się?

Agnieszka Barszcz-Bylica: Start wyglądał można by rzec standardowo, siedem drużyn stanęło na linii z widoczną ekscytacją i myślą niech machina już wreszcie ruszy. Tak jak zawsze przy tak długich zawodach nie biorę ich całościowo, a dzielę w głowie na poszczególne etapy... Jest to mniej przytłaczające, nie miałam w sobie lęku, bo wiedziałam na co się piszę, była to czysta ciekawość i ekscytacja. Wiedziałam, że będzie to dla mnie sprawdzian, jak moje ciało i głowa zareagują na takie ekstremalne poniekąd warunki.

G24: Pierwszą noc spędziliście na kajaku na rzece Ohři. Jak to wyglądało w praktyce? Płynęliście całą noc bez snu, w jakich warunkach i co było wtedy najtrudniejsze?

A.B.-B.: Na wodzie taką nowinką było dla mnie to, że płynęliśmy kanu, które jest trochę inne w obsłudze niż kajak. Sama rzeka jest dość leniwa i wymagała od nas ciągłej pracy. Do tego sześć razy musieliśmy się zmierzyć z jazami czyli znaleźć dogodne miejsce i przenieść kajak lądem na drugą stronę tamy. Samo kanu jest dosyć ciężkie i to chyba było najbardziej uciążliwe. Ja dosyć dobrze znoszę brak snu w takich sytuacjach także nie był to dla mnie problem. Był to stosunkowo spokojny etap, dlatego relatywnie dał nam możliwość odpoczynku.

G24: Później czekało Was 95 km na rowerze, a do tego wiatr, deszcz i temperatura spadająca do 14 stopni. Jak zniosłaś ten etap? Był moment, kiedy naprawdę zrobiło się niebezpiecznie albo pojawiła się myśl, żeby zejść z trasy?

A.B.-B.: Oj tak ten etap należał zdecydowanie do najtrudniejszych i przypomniał, że na takich zawodach nie powinno być lekko. Jakoś tak po 40 km warunki atmosferyczne drastycznie uległy zmianie. Temperatura z 30 stopni  spadła do około 14, zaczął wiać porywisty wiatr i intensywnie padał deszcz. Nie są to warunki wymarzone na rower. Nasze tempo znacznie spadło, a ciała bardzo szybko się wychłodziły. Do zrobienia pozostało nam wciąż pięć punktów. Te umiejscowione zostały w zamkach, które znajdowały się na wulkanicznych górach. Wiązało się to parokilometrowymi podjazdami, na których grzaliśmy ciało, ale i bardzo długimi zjazdami w dół, na których ciało momentalnie traciło ciepło. Faktycznie na tym etapie przez chwilę pomyślałam, że nie dam rady, że zimno i deszcz wygrają. No ale szczęśliwie to był tylko moment bo włączył się instyt przetrwania i wpadłam na pomysł, że pod mokrą kurtką mogę owinąć się folią NRC. Za moim przykładem poszli koledzy i dzięki temu bez hipotermii udało nam się ukończyć szczęśliwie ten etap.

G24: Wspominałaś o danielach, które przebiegły Ci przez drogę podczas zjazdu. Co dokładnie się wtedy wydarzyło? Jak blisko było do naprawdę poważnej sytuacji?

A.B.-B.: Daniele to jest kwestia, nad którą wolę się nie zastanawiać za wiele. Można powiedzieć, że mieliśmy szczęście i tyle, a może tak miało być. To był taki klasyk, na stromym asfaltowym zjeździe i przy dużej prędkości, nagle kątem oka zobaczyłam i usłyszałam, że lasem równolegle do mnie coś bardzo szybko biegnie. Instynktownie nacisnęłam delikatnie manetki hamulca i w tym momencie przede mnie wyskoczyła łania. W tym samym czasie zaczął wyprzedzać mnie kolega Tomek, który zdążył przejechać, ale pojawiło się kolejne zwierze i wyskoczyło przed niego. Szczęśliwie i on dzięki refleksowi i delikatnemu przyhamowaniu uniknął czołowego zderzenia. Można powiedzieć było minęło i nie wracamy do tego.

G24: Przy takim rajdzie nawigacja jest równie ważna jak kondycja. Zdarzyło Wam się zgubić trasę albo podjąć decyzję, która kosztowała Was dodatkowe kilometry?

A.B.-B.: Ja myślę, że nawigacja jest nawet istotniejsza od kondycji, bo dzięki temu, że dobrze wytyczy się trasę można wiele energii zaoszczędzić. Oczywiście z perspektywy czasu w niektórych przypadkach można było podjąć inną decyzję i wybrać inny wariant drogi. Czasem jednak pod wpływem chwilowego znużenia podejmuje się nie do końca właściwe rozwiązania. Nie mniej nie było ich aż tak wiele.

G24: Jak wyglądało funkcjonowanie przez 55 godzin ruchu? Kiedy właściwie znajdowaliście czas na jedzenie, odpoczynek czy choćby chwilę snu? I co jadłaś, żeby mieć siłę na kolejne etapy?

A.B.-B.: Ja wiem, że może ciężko to sobie wyobrazić, ale ja przed takim zadaniem programuje głowę. Muszę przyznać, że nie miałam chwili kryzysowej, oczywiście czułam pewne zmęczenie w ciele, ale nie było to nic, co dawałoby mi dyskomfort. Jedzenie to kolejna kwestia dosyć istotna. Tutaj nie można zapominać o regularnym dostarczaniu paliwa. Na każdy etap mieliśmy przygotowane jedzenie, coś co się lubi i wchodzi gładko (coś słodkiego jak batoniki, ja lubię suszone daktyle, żelki czy żele energetyczne, ale też i jakieś słone przekąski). Najczęściej w bazie czy na przepaku jedliśmy coś treściwszego jak bułka z żółtym serem czy nutellą. Wtedy też była chwila wytchnienia na złapanie oddechu. Mieliśmy tylko jedną dłuższą przerwę około 3h po etapie rowerowym, kiedy to musieliśmy przywrócić ciałom normalną temperaturę.

G24: Było osiem bardzo różnych etapów – od pływania i biegania, przez rower i kajak, aż po jaskinię i via ferratę. Który z nich najbardziej dał Ci w kość, a który sprawił Ci najwięcej frajdy?

A.B.-B.: Na to pytanie nie potrafię chyba jednoznacznie odpowiedzieć. Każdy etap był inny, na każdym robiliśmy coś innego i to jest dużą zaletą takich rajdów przygodowych. Głowa i ciało nie mają czasu na znudzenie się. Jest to w porównaniu do biegów ultra ogromna zaleta. Cieszyłam się z każdego odcinka, bo lubię wszystkie te dyscypliny. Poza tym trasa została poprowadzona trochę jak wycieczka krajoznawcza. Mogliśmy podziwiać piękne widoki, odwiedzać historyczne miejsca i zachwycać się przyrodą. W kość dało mi jedynie zimno na rowerowym etapie.

G24: Wspomniałaś, że w takich zawodach ogromne znaczenie ma logistyka. Jak wyglądało to przed startem – co musieliście przygotować i co okazało się najważniejsze już podczas samego rajdu?

A.B.-B.: Tak logistyka to kluczowa sprawa w takich zawodach. Ponieważ korzysta się z różnego sprzętu (rower, sprzęt wspinaczkowy, kanu) należy go z wyprzedzeniem na poszczególne etapy umiejętnie podzielić. Mieliśmy dwie bazy, w których zmienialiśmy sprzęt na kolejne etapy. I musiało to następować szybko i sprawnie.

G24: Na swoim facebookowym profilu Zdrowo biegnięta napisałaś, że był to przede wszystkim sprawdzian głowy i radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Kiedy najbardziej musiałaś walczyć sama ze sobą, żeby się nie poddać?

A.B.-B.: Po raz kolejny powiem, że jedynym momentem dla mnie trudniejszym była walka z warunkami atmosferycznymi. Ale nie byliśmy jedyni, wszyscy dostali w kość tamtej nocy.

G24: Po 18 latach wróciłaś do adventure racing i już piszesz, że następnym razem pozwolisz sobie „wydusić z siebie jeszcze więcej”. Co w takim razie teraz chodzi Ci po głowie – masz już jakieś konkretne zawody albo wyzwanie, które chciałabyś zaliczyć?

A.B.-B.: Adventure Racing to zawody, które nie organizuje się za często. To sport dość niszowy i nie ma znów tak wielu amatorów. Z drugiej strony nie jest też najłatwiejszy. W Polsce weźmiemy na pewno udział w Rajdzie Beskidy i chętnie powrócimy w przyszłym roku na CZAR. Nie rezygnuję oczywiście z biegów ultra i na tym polu też mam pewne plany. Myślę, że więcej pochylę się nad startami w zawodach na orientację i tych związanych z rowerami MTB. Te zawody to miał być dla mnie taki swoisty test i myślę, że zdałam go całkiem nieźle, co daje mi zielone światło do sięgania po więcej i przesuwania granic swoich możliwości.

Muszę jeszcze dodać, choć może zabrzmi to paradoksalnie, że były to rewelacyjne zawody, jedne z fajniejszych w jakich brałam udział. Od pierwszego do ostatniego kilometra miałam uśmiech na twarzy!

G24: Dziękujemy za rozmowę.

A.B.-B.: Dziękuję.

PS. Poczynania Agnieszki możecie śledzić na jej sportowym profilu:

::addons{"type":"facebook-encouragement"}