W tym roku Doroczna Nagroda Burmistrza Miasta Gorlice – statuetka Dersława – trafiła do osoby, której działalność od lat realnie wzbogaca życie społeczne i kulturalne Gorlic. To najwyższe odznaczenie Burmistrza  otrzymuje człowiek dialogu, konsekwencji i uważności. Człowiek, który nie tylko mówi o wspólnocie, ale ją codziennie współtworzy – spokojnie, z przekonaniem i sercem.

Laureat jest niestrudzonym popularyzatorem historii i kultury regionu. Jako redaktor, autor publikacji, publicysta i inicjator wydarzeń kulturalnych od lat utrwala pamięć o Gorlicach, ich historii i ludziach. Czyni to z rzetelnością badacza, ale i z lekkością opowiadacza. Jego działalność jest wyrazem głębokiego przywiązania do naszej „małej ojczyzny” i potrzeby przekazywania jej wartości kolejnym pokoleniom.

Jako samorządowiec i działacz społeczny dał się poznać jako osoba dialogu, rozwagi i szacunku dla innych.

Szczególne miejsce w jego aktywności zajmuje edukacja i aktywizacja seniorów. Jako prezes Stowarzyszenia oraz Rektor Uniwersytetu Złotego Wieku w Gorlicach stworzył przestrzeń, w której dojrzałość spotyka się z ciekawością świata, a doświadczenie z radością wspólnego bycia.

To, co szczególnie wyróżnia dzisiejszego laureata, to skromność, konsekwencja i wyjątkowa miłość do Gorlic.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"6986"}

Nagrodę wręczono na finał Spotkania Noworocznego. Wcześniej wyróżnionych zostało kilkadziesiąt innych mieszkańców Gorlic, którzy wyróżnili się w dziedzinach kultury i sportu. To osoby, które dbają zarówno o tematy związane z historią naszego miasta, promowaniem naszego miasta, aktywnie działają w sferze kultury ale także zdobywają wyjątkowe sportowe osiągnięcia. Więcej o tych wyróżnieniach przeczytacie w artykule poniżej: 
[ZT]40558[/ZT]

Roman Dziubina urodził się 1 maja 1952 roku, w Święto Pracy – i być może właśnie dlatego od samego początku los obdarzył go szczególną cechą: pracowitością połączoną z wytrwałością. Przyszedł na świat w domu przy ulicy Karwacjanów w Gorlicach. Tu stawiał pierwsze kroki, tu dorastał, chłonąc miasto wszystkimi zmysłami. Długie nogi, długie włosy i dusza humanisty – zestaw, który od początku zapowiadał drogę nieoczywistą, ale sensowną.

Z rodzinnych Gorlic wyjechał do Wrocławia. Duże miasto, studia polonistyczne, a zaraz po nich praca i rytm wielkiej aglomeracji. Wszystko się zgadzało, wszystko miało swój porządek. A jednak sercem i duchem nieustannie wracał tam, skąd wyszedł – do swojej małej ojczyzny. I wrócił. Z rodziną. Choć Wrocław bardzo przypadł do gustu małżonce Barbarze… ale miłość, jak wiadomo, bywa przekonująca. Uległa.

W Gorlicach wszystko zaczęło się na nowo. Uczył młodzież – nie „przedmiotu”, lecz wrażliwości, myślenia i uważności na słowo. Wkładał w to serce, co dziś owocuje prostymi, a jakże wymownymi gestami: uśmiechem dawnych uczniów spotykanych na ulicy. Zna każdy zakątek miasta, każdą jego historię i potrafi o nich opowiadać tak, że przestają być datami, a stają się żywą opowieścią. Czynił to wielokrotnie na łamach biuletynów informacyjnych, „Kuriera Gorlickiego” czy „Kwartalnika Gorlickiego”.

Gdy na świecie pojawiły się wnuki, pomyślał także o nich – i o najmłodszych Gorliczanach – wydając „Historyjki gorlickie”, bo miłość do miasta najlepiej zaszczepiać od najmłodszych lat. Sprawy samorządu, miasta i powiatu były dla niego ważne każdego dnia jego obywatelskiej misji.

Pięćdziesiąt lat to w jego życiu nie był czas podsumowań, lecz moment wejścia w dojrzałość – złotą dorosłość. I właśnie wtedy narodziła się misja Złotego Wieku. Jako rektor i założyciel Uniwersytetu Złotego Wieku w Gorlicach co tydzień daje seniorom radość, poczucie sensu i zwykłą, ludzką potrzebę spotkania. Łączy ich w jedną lokalną społeczność, w której nikt nie jest „po latach”, lecz „wciąż w drodze”.

Bo są ludzie, którzy nie tylko żyją w mieście. Są też tacy, którzy to miasto współtworzą – dzień po dniu, słowem, pamięcią i obecnością. 

_{Powyższy tekst pochodzi z laudacji odczytanej w czasie Spotkania Noworocznego (9 stycznia 2026)}

::addons{"type":"facebook-encouragement"}